Fudżi

      Kartkę z Fudżi dostałam od Natsumi z Tokio.  Napisała, że przy dobrej pogodzie widzi szczyt góry z okien swojego pokoju.  Mimo tego, że na widok z okien nie narzekam, chętnie też poprosiłabym o taki;)
Fudżi jest to wulkan oraz najwyższy szczyt Japonii, który położony jest na wyspie Honsiu na południowy zachód od Tokio. Wulkan i jego masyw są celem licznych wycieczek turystycznych i pielgrzymek. Oficjalny sezon wspinaczkowy to lipiec i sierpień. Na sam szczyt prowadzą  cztery szlaki turystyczne (dane z 2008r.), przy których jest dziesięć odpłatnych schronisk turystycznych. Do wysokości 2400 m n.p.m. można dojechać drogą asfaltową, a w  lecie również także autobusem rejsowym. Na szczycie działa obserwatorium meteorologiczne. W sezonie zimowym (od połowy listopada) na północno-zachodnim zboczu góry czynne są tereny do jazdy na nartach. Wokół Fudżi, od strony północnej, leży pięć jezior pod wspólną nazwą Fuji Goko.
   Jako wulkan Fudżi złożony jest z trzech stożków wulkanicznych będących pozostałością różnych wiekowo faz wulkanizmu. Najbardziej aktywny jest stożek Młodsza Fudżi. Ostatnia erupcja  miała miejsce od 28 X 1707r. Prawdopodobieństwo kolejnych erupcji ocenia się jako znaczne. Fudżi należy do Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu.

Info i cytaty z Wiki:)

Japonia i jej mosty!

   Niedawno otrzymałam paczuszkę - kopertuszkę od Ani z Japonii. Chciałabym pokazać dwie z kilku przepięknych kartek z mostami, które w niej były. Wszystkie te mosty to istne cuda, ale mnie dech zaparł szczególnie jeden. Jest to Wielki Most Seto 瀬戸大橋 . Poniżej przedstawiam opis tego mostu. Jest to taka bardzo skrócona wersja, którą znalazłam na stronie www.japonia.org.pl
Most Seto Ohashi jest zespołem sześciu mostów i czterech wiaduktów drogowych nad cieśninami Japońskiego Morza Wewnętrznego zbudowanym w latach 1978-1988. Łączy on wyspy Honsiu i Shikoku (miasto Kurashima z miastem Sakaide). Całkowita długość zespołu Seto Ohashi ma 9,4 km. Poszczególne kolejne mosty to: Shimotsui Seto (linowy -1446,6 m), Hitsuishijima (wiszący -790 m), Iwakurojima (wiszący -790 m), Yoshima (kratowy -876,75 m), Kita Bisan Seto (linowy -1610,7 m) oraz Minami Bisan Seto (linowy -1723 m).
 Koszt całej inwestycji wyniósł 1 miliard jenów.
A teraz czas na obejrzenie mostu Kita Bisan-Seto z jednej z wież.
Tadam:

Kita Bisan - Seto (linowy -1610,7 m)

Czyż to zdjęcie nie jest świetne? I już nie ma wątpliwości, że Ziemia jest okrągła. He,he.
A teraz kartka z Seto w całej okazałości. Przypomina mi troszkę jakąś kolejkę górską.

Mosty Seto

Tak wygląda zespół mostów Seto widziany z Yoshimy. Ależ mi się podobają te kartki.
Aniu jeszcze raz gorące podziękowania . Sprawiłaś mi tymi kartkami wiele radości.

Japońskie kocurki z ogonkami.

    W tym tygodniu dostałam, aż dwie pocztówki z Japonii z ... kocurkami. Jedna z kartek to widokówka z nieszczęsnego, pomyłkowego tagu kociego zaś druga to oficjalna - plaża na Okinawie, na której relaksują się kotki.
    W japońskiej tradycji kot pełni szczególną rolę.  Przez stulecia właścicielami japońskich powitalnych kotów byli tylko uprzywilejowani szogunowie i rodzina cesarska. Stosownie do swojej pozycji koty były otoczone wielką czcią i obrosły wieloma legendami i zabobonami. Symboliczne znaczenie krótko ogoniastego kota utrzymuje się do czasów obecnych, o czym świadczy fakt, że ciągle jeszcze spotyka się w budynkach urzędów i przedsiębiorstw obrazy lub rzeźby trójbarwnych Maneki Neko zwanych "Mi-Ke" (trzy włosy), które sprzyjają szczęściu i fortunie. Przy wejściach do domów mieszkalnych i innych budowli znajdują się figurki Maneki Neko z podniesionymi łapami. Hodowla kotów tej rasy nie odgrywa w Japonii żadnej roli. Koty wpierw bawiły gości w pałacach, później zaś tępiły myszy w świątyniach i zwykłych domach. Tak jest do dzisiaj, krótkoogoniaste koty łatwiej spotkać wygrzewające się na dachach czy przy śmietniku podczas polowania na myszy niż na wystawie kotów rasowych. Dla większości japońskich hodowców kot rasowy, to kot z ogonem. Na moich kartkach kocurki maja swoje ogonki w całości więc pewnie nie są z rasy Japoński powitalny. 

To jest właśnie oficjalna kartka z Japonii z kotami wygrzewającymi się na plaży. Wolałabym ja na niej poleniuchować.
Kartka poniżej jest z tagu przysłana przez Chiaki, która ma 4 koty i jak pisze są złośliwe. Napisała mi, że zdjęcie przedstawia typowe uliczne koty w Japonii.

I co ja mam z tymi sierściuchami począć?  Prześladują mnie w tym tygodniu. Ale tydzień się kończy więc może następny przyniesie coś innego. 
Pozdrawiam. :)
Cytaty i info ze stron:
http://www.koty.info.pl
http://www.koty.plWikipedia

Stara kartka z maiko - mój nowy nabytek.

   W zeszłym tygodniu stałam się szczęśliwą posiadaczką starej kartki japońskiej. Kartka jest bez obiegu lecz niewątpliwie przedwojenna. Urzekły mnie niesamowicie kolorowe stroje przyszłych gejsz oraz noszone przez nie buty na bardzo wysokich koturnach. Być może dlatego, że sama nigdy nie odważyłabym się założyć ubrania w tak intensywnych i różnorakich barwach. Wyglądałabym jak chodzący koszmarek. Niestety, ale nie każdemu we wszystkim jak to się mówi do twarzy.
   Maiko - tak nazywają w Japonii w Kioto uczennicę na gejszę. W Tokio to hangyoku. Maiko uczestniczy w różnych przyjęciach i obserwuje gejsze zdobywając w ten sposób doświadczenie. Charakterystyczne dla maiko jest jej strój oraz pewne elementy uczesania. Nosi ona bardzo kolorowe kimono z długimi sięgającymi często ziemi rękawami. Przepasana jest szerokim zwisającym z tylu pasem. Maiko noszą klapki na  nawet 15 centymetrowym koturnie. Mają bardzo misternie upięte włosy (naturalne, nie noszą peruk), a w nich kwiatowe ozdoby. Młodsze maiko mają wplecioną we włosy czerwoną wstążeczkę. Niesamowity jest również makijaż: twarz i szyja pobielone, usta umalowane na kształt róży intensywnie czerwoną szminką. Młodsze maiko malują policzki różem.
Czas na kartkę:

Maiko w Kioto

O ich doświadczeniu mówi ilość ozdób we włosach - im bardziej doświadczone tym mniej ich jest oraz kimono. Bardziej doświadczone mają kimona z mniejszą liczba wzorów, które znajdują się niżej.
Dla mnie są niesamowite, a ich życie na pewno nie jest łatwe. Chyba nie dałabym rady spać na położonej pod szyją podkładce z laki, a na niej maciupeńkiej podusi aby nie zniszczyć fryzurki.
Informacje cytuję za: Wikipedia oraz  http://strony.aster.pl
Pozdrawiam, Beata:)